#19
#19
Yükselip alçalan sokakların kenarından bırakırken kendini boğaziçinin uzak akışına, sessiz mahallenin açık kapılarının eşiğinde durup bakmak geride kalmış adımlarına. Döndüğünde köşedeki sohbetin yanından, zamanın içinden geçerken yavaşladığı o sokağın sonunda denizi görüyorsundur. Ulaşmak için elinde kalemi tuttuğun bu köşeye, İstanbulu hissederek görmen gerekmiş. Gölgelerin ve güneşin eşliğinde buraya dönecek yolların başındasın çünkü bu şehrin ardı kesilmeyen insanlarının uyanamadığı kabuslarından uzak kalamazsın. Rüzgarın taşıdığı dokunuşları yüzünde hissetmişken bırakıp gidebilir misin ki iskeleden kalkmış o vapurun ardından?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder