#28

 Arka planda

#28

Soğuk adımlarınla aklının köşesindeki parkın ortasına doğru yürüyorsun, havada ancak hissedilebilen sessiz düşüşleriyle kar taneleri. Aldığın tüm yollarıyla hayata eklenen nefeslerin derin, duraksamaya mahkum. Hayalleriyle eşlik eden gözlerin düşkün, kapanmaya mecbur. Belki de umudu yaşatan ellerin, bakışlarının durgunluğunu yansıtıyor; istemeden her defasında. Kendini düşünüyorsun sanki az önce kalkmış ta gidiyormuşsun gibi günlerin savruluşuna. Durduramadığın, uzanamadığın kendin, kışın etrafı kaplayan beyazlığında kayboluyor. Seninse şehrin siluetine baktığında onu görebilme ihtimalin oluyordu, bununla yetiniyordun.
Gecenin üzerimizdeki tepkisiz duruşuna hayret ederek atmaya devam ediyorsun adımlarını, döneceğini hissediyorsun. 
                                      

            (Her ne kadar belli olmuyorsa da kar yağıyor bu anlarda x)