Akşamın ilk saatlerinin yorgunluğunda, rüzgarını karanlığın içinden habercisi olarak gönderen metronun gelişini bekliyorsun. Saçların, yüzün ayrı ayrı karşı duruyor bu esintiye. Yaklaşan metroya uzak bakışında diğerlerini görüyorsun; kaderin bu akşam beraberliğini nedensiz(!) hazırladığı insanları, bakışlarını, ah o bakışlarını ve hızla kaçırışlarını umdukları her küçük şeyi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder