Arka planda
#60
Kumrulardan başlayan adımlarım giderek yakınlaşarak yine hatıraların karşısında duraksıyor, yetmeyecek kısa bir zaman için. Kimsenin yine olmadığı bu köşelerde, gözlerimin ucunda yarım ay ve kızaran yapraklarıyla Ankara insanları; ellerimin ucunda sımsıkı sarıldığım sayfalar; gülümseyen dudaklarımda söylediğim, istediğim o aptalca şeyler; gelecek günlerimde bu ânların gülünç anımsaması...Birden kaçmak gerektiğinde, sıyrılıp tutunabildiğim yaprakların renklerinde kendi yüzümün duruşunu görmeye başlıyorum; durgun, yan yana, solgun, gelecek mevsimlerden umutlu, direnen, dinleyen, dinmeyen; her daim senin yüzünden.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder